Eenzaamheid, dat wens je niemand toe

Veel mensen met een verstandelijke beperking voelen zich eenzaam. Hun leven speelt zich veelal binnenshuis of binnen de instelling waar zij wonen af. Ze zouden graag meer sociale contacten hebben of activiteiten in hun vrije tijd. Ze willen meedoen in de samenleving, vrienden maken, er op uit met anderen of sporten. Stuk voor stuk zaken waar zij veelal ondersteuning bij nodig hebben. Maar al deze dingen verrijken het leven ook, geven het kleur. En maken dat je je minder eenzaam voelt.

Daarom steunt Fonds verstandelijk gehandicapten projecten die eenzaamheid onder mensen met een verstandelijke beperking tegengaan. Zoals maatjesprojecten, werkervaringsplekken midden in de maatschappij of dagjes uit voor mensen met een verstandelijke beperking.

Lees meer Lees minder

Gonnie en Saskia werden vrienden

10-08-2017 | 14:14 Als Gonnie het voor het zeggen had gaat ze het liefst iedere dag met haar maatje naar de bioscoop of het winkelcentrum. “Maar dat kan niet volgens jou!”, roept Gonnie naar haar maatje Saskia. Volgens Gonnie kan Saskia best streng zijn. “Kijkt ze opeens heel serieus.” Saskia lacht. “Ja, soms moet ik er even voor zorgen dat het niet te gek wordt.” Gonnie snapt het wel. “Saskia moet ook gewoon werken en naar school en ik heb het ook druk. Ik werk iedere dag en maak dan figuurtjes en borduur teksten op washandjes en handdoeken. Daarnaast zing ik en ik speel ook nog eens toneel!” Saskia knikt bewonderend.   Vier jaar geleden leerden ze elkaar kennen via een maatjesproject. Een vriendin vertelde Saksia over de stichting die jaarlijks zevenhonderd vrijwillige jongeren koppelt aan jongeren met een licht verstandelijke beperking. Zoals Gonnie, met het syndroom van Down. Saskia wilde iets goeds doen, iets maatschappelijk. Ongeveer eens per maand plannen Gonnie en Saskia een dag in, maar Saskia komt tussendoor ook wel eens langs. “Gonnie is gek op shoppen. Voor we de stad in gaan maken we een lijstje met dingen die Gonnie wil kopen.” Een dvd of lipgloss – van Saskia heeft ze geleerd hoe ze zich moet opmaken. “Onderweg kletst ze met iedereen die we tegenkomen. Als we na afloop ergens koffie hebben gedronken, zwaait ze bij het weggaan de ober uitgebreid uit. Soms moet ik haar even zeggen dat ze niet de hele tijd met iedereen kan praten.” Ik ben gewoon Gonnie, niet iemand met een beperking! Saskia knipoogt naar haar maatje. Die lijkt diep in gedachten verzonken. Plots kijkt ze op. “Maar ik ben niet alleen vrolijk hoor. Ik ben ook weleens verdrietig. Dan trek ik me terug op mijn kamer en luister ik naar de cd van André Hazes.” Op de vraag waarom ze dan verdrietig is denk Gonnie even na. “Ik heb natuurlijk een beperking, maar vind het niet leuk als mensen mij alleen zien als het meisje met de beperking. Ik ben ook gewoon Gonnie!”. Saskia aait Gonnie over haar hand en knikt bevestigend. Saskia ziet Gonnie allang niet meer als vrijwilligersproject. “Er is een soort vriendschap ontstaan”, zegt ze. “Je doet niet alleen leuke dingen met elkaar, maar ik leer ook een hoop van Gonnie. Zij heeft echt mijn horizon verbreedt.” Op de vraag hoe Gonnie haar horizon verbreed heeft komt ze direct met een voorbeeld. “Ik kan nog wel eens na een dag lang en hard werken een beetje chagrijnig zijn. Als ik Gonnie dan vertel wat ik die dag gedaan heb en ze zegt hoe vet, tof, cool alle dingen zijn dan kan ik dat alleen maar beamen en verdwijnt die chagrijnigheid als sneeuw voor de zon.”   Voor Gonnie maak ik gewoon tijd Een glunderende Gonnie: “Toen ik Saskia voor het eerst zag, wist ik: dit wordt mijn vriendin. We zingen vaak samen in de auto. Saskia heeft een speciale playlist gemaakt die we afspelen als we terug naar huis rijden na een uitje. Dan staat de muziek keihard!” Op de vraag hoe de twee dames de toekomst voor zich zien zijn ze eensgezind. “Ik ben bijna klaar met mijn studie en ga dan fulltime werken. Druk, maar voor Gonnie maak ik gewoon tijd. Er zullen momenten zijn waarop ik niet kan langskomen, maar dat snapt Gonnie. Dan maken we gewoon een nieuwe afspraak. Gonnie knikt en roept: “Ja, ik heb het ook druk. Dat had ik al verteld toch?” Dat deze twee dames niet stil zitten is duidelijk. En dat zij door het maatjesproject goede vrienden zijn geworden ook!   Wil je bijdragen aan dit soort maatjesprojecten? Start een actie of doneer.     
Lees meer | Bekijk alle